Yoqsul Köyli


Al nasırlı, çehre yanıq, köz sonuq,

Yanında her çizgi bir derd andırır.

Bilmez için böyle sefil, baş dönen

Doğumın aydı… yoqtı onı qandırır;

 

Barın açın ümid verir bir qolğa

Ki: altında yatsun kalbin dinlesin.

İşte tarla; engin, yeşil bir ülke.

Yoqsul köylü çalış, ruhıñ inlesin!

 

Köküs açıq, ayaq çıplaq, duyğusız

Degeni bir emir içinde yaşayan?

Gece, kündüz çalışmaqle yoqsız,

Halil qalan; başqasıçin sızlayan.

 

Köyli! Çalış, çalış çünki asırın

Sen ve seniñ saqt doğan evladıñ

hep esirdir. Bu nesilden kelirsiñ

De kelmedi asır onıñ ecdadan?

 

Yoqsul köyli! Çalışma ki diledin

Qarunlar olur, ifretler olur, açlar

O açılar ki: çelikle bin, bilenin

Dişler ile her kün üç, beş can yaqar

 

Qanlar içer. Faqat; yine duymazlar

Onlar ister seniñ dam qanayan

Çekirikdiñ emin sonra acalıyan

Közleriñi – zan itmege – uymazlar!

 

(köyli araziye sahip oladıqdan sonra)

 

Artıq yeter! Biraz de sen rahatlan

Biraz dinlen, onlar dahi çalışsun,

Zahmetlere, qahrelere alışsun

Değilmisiñ onlar kibi bir insan!

 

İller içün çalışdığını oluyor

Silkin, dinlemedin qurtul temizlen

Haq ğaliptır zalımı iñer, devirir

Hürsın, yoqdır baş ücünde dikilen

Çonğarlı

(Ablay Şamil (1900 – 1942))

Transliteration has been done with the assistance of Refat Abduljemil and professor Ismail Kerim

photos 018 - Copy

© Maksym Mirieiev 2012

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s